ഒരു ആമുഖംഅഭിഷേക് എന്ന പേര് വ്യാജമാണ്. പക്ഷേ, അത് ഓര്മ്മകളെ നേര്പ്പിക്കുന്നില്ല!വറ്റിന്റെ വിലയില് ചിത്രം വരച്ച സന്ദീപ് അഭിയുടെ സുഹൃത്തായിരുന്നു.
ഇത്തവണ ചിത്രങ്ങള് വരച്ചുതന്നിരിക്കുന്നത് കഥാനായകന്(അഭി) തന്നെ!
അഭിയുടെ കഥ(ഒന്നാം ഭാഗം)
രണ്ടായിരം പടികളുള്ള മലക്കുമുകളില് അര്ദ്ധനാരീശ്വരനും മലക്കു ചുറ്റും വിദ്യാഭ്യാസക്കച്ചവടസ്ഥാപനങ്ങളും തിരുച്ചെങ്കോടിന്റെ അടയാളമുദ്രകളാണ്. ഏതു കോഴ്സുവേണമെന്നുപറഞ്ഞാല് ക്വൊട്ടേഷന് ടീമുകളെപ്പോലെ സര്വദാസന്നദ്ധരായ അഡ്മിഷന് ഏജന്റുമാര് നമ്മളെ സകുടുംബം പൊക്കിക്കൊണ്ടുപോയി അതിലൊരെണ്ണത്തിന്റെ വളപ്പിനുള്ളില് തളച്ചിടും!അങ്ങനെയെത്തിപ്പെട്ടവരില് ഞാനും ഒരാളായിരിക്കുന്ന കാലം!
നാട്ടില് നിന്ന് പിരിവുവാങ്ങിവന്ന മാസാദ്യത്തിന്റെ തിളപ്പില് പുറത്തിറങ്ങിയ ഒരു രാത്രി, തിരുച്ചെങ്കോടപ്പന്റെ മലയടിവാരത്തൊരു മധുപാനക്കട(തമിഴില് ബാര്)യില് അക്കൌണ്ട് ക്ലോസ് ചെയ്യുകയായിരുന്നു,ഞങ്ങള് മൂന്നെണ്ണം;ഒത്ത ഉരുപ്പടികള്! ഞാനും പ്രവീണും പിന്നെ അഭിയും!
ഒരു വാളിന്റെ സെറ്റപ്പ് റഡിയാവുമെന്നുകണ്ടാവണം അഭിഷേക് വെയിറ്റുചെയ്യാതെ പുറത്തുപോയി!
അന്നത്തെ ചെലവിനെ മൂന്നുപീസാക്കിപ്പിരിച്ച് മനസ്സിലും കടലാസിലും കുറിച്ച് പുറത്തിറങ്ങിയപ്പോ അതാ അമ്പലത്തിന്റെ മതിലിനടുത്ത് ആശാന് നല്ല മൂപ്പിലങ്ങനെയിരിക്കുന്നു!പൊതുവേ ഒടിഞ്ഞുതൂങ്ങിയ മുതുകില് നിന്ന് തല ഊര്ന്നുപോകാതിരിക്കാന് പരമാവധി കഴുത്തൊടിച്ചിട്ടിട്ടുണ്ട്.അഥവാ ഒരു വാളുവന്നാല് വിടര്ത്തിയിട്ട കാലുകള്ക്കിടയിലേക്കാവാന് അവന്റെ ഉപബോധം ലക്ഷ്യം പിടിക്കുന്നുമുണ്ട്!
“അളിയാ..എണീക്ക്! നമുക്കൊരോട്ടോ പിടിക്കാം!” ഞാന്
“പോടാ..പട്ടീ...!!” സ്ലോ മോഷനിലായിരുന്നു അവന് പറഞ്ഞതെങ്കിലും റിയാക്ഷന് എന്റെ പുറകില് നിന്നും തമിഴ് സ്റ്റൈലില് വന്നു!
“ടേയ്...തിരുട്ടുപ്പയലേ! നീ എന്ന നിനച്ചേ? പട്ടീന്നുകൂപ്പിട്ടാ എന്നാന്നെനക്ക് തെരിയിലേന്ന് നിനച്ചിയാ?”ഷാപ്പീന്നിറങ്ങിയ അണ്ണന് അവനെ അടിക്കാനുള്ള മൂഡില് തുള്ളിക്കൊണ്ടുവരുന്നു.അങ്ങോര് കരുതിയത് എങ്ങുന്നോ വന്ന ഒരു തിരുട്ട് മലയാളിപ്പയല് അയാളെ പട്ടീന്ന് വിളിച്ചെന്നാണ്!
“അണ്ണാ... മന്നിച്ചിടുങ്കോ! അവന് ഉങ്കളെ വിളിക്ക്ലെ..എന്നെത്താന് കൂപ്പിട്ടേ!” ഞാന് ഒരുവിധമൊക്കെ ഒപ്പിച്ചു! കാലുപിടിക്കാതെ പിടിച്ച് ഞാനും പ്രവീണും അണ്ണനെ മടക്കി!
അപ്പോഴും ഒരു കൂസലുമില്ലാതെ കഥാനായകന് അമ്പും ലക്ഷ്യത്തിലേക്ക് പിടിച്ച് ഒടിഞ്ഞവാഴപോലെ ഇരിക്കുകയാണ്!
“അളിയാ..വാ! വല്ലവനും കൈവക്കുന്നേനുമുമ്പ് വീട്ടീപ്പോവാം!”പ്രവീണ്
എങ്ങിനെയൊക്കെയോ ഞങ്ങള് “ജുറാസിക് പാര്ക്ക്”എന്ന് ജൂനിയേഴ്സിനെ പേടിപ്പിക്കാനും പീഢിപ്പിക്കാനുമായി പേരിട്ടിട്ടുള്ള കൂടാരത്തിലെത്തി.അടുത്തെങ്ങും വീടില്ല;അതായിരുന്നു ആകെ ഒരു സമാധാനം!കുറച്ചകലെ, സ്ഥിരമായി ഞങ്ങള്ക്ക് പാലും, സീസണില് ‘പുലര്കാലക്കള്ളും’ കൊണ്ടുവരുന്ന ‘പാട്ടി’യുടെ കൂരയില് ചിമ്മിനിവെട്ടം ബാക്കിയുണ്ട്!
തൊട്ടടുത്തായി ഒരു പുതിയ വീടിന്റെ പണിതുടങ്ങിയിട്ടുണ്ട്!അതിന്റെ പണിസാമാനങ്ങള് കൂട്ടിയിട്ടിരിക്കുന്നതിന്റെ ഇടയിലൂടെ ഞാനും പ്രവീണും അഭിയേയും താങ്ങി നടന്നു.താങ്ങാനും വേണ്ടി ഒരു നാല്പത്തഞ്ചുകിലോ എല്ലുംകൂടും ഒരുകിലോ തൊലിയും അന്നുകുടിച്ചതും തിന്നതുമൊക്കെയായി ഒരു ഒന്നരക്കിലോയും കൂടിക്കൂട്ടിയാല് കിട്ടുന്നത്രയേ ഉള്ളൂ!പാതിവഴിയില് അവന് അവന്റെ മോഹം പറഞ്ഞു:
“എനിക്ക് വാളുവക്കണം!”
നിന്നുവാളുവക്കാനുള്ള ആരോഗ്യം ഇല്ല! പണ്ടേ ദുര്ബലന്,പോരാഞ്ഞ് ഫിറ്റും! പ്രവീണിന്റെ ഐഡിയാ പ്രകാരം ഞങ്ങള് അഭിയെ ഒരു ‘കുതിര’ക്കുമേലെ കുനിച്ചുകിടത്തി! കുതിര എന്നുപറഞ്ഞാല് ഓടും കുതിര,ചാടും കുതിര അല്ല; കോണ്ക്രീറ്റിനുള്ള കമ്പിവളക്കാന് വേണ്ടി അല്പം ഉയരം കൂടിയ ഒരു ‘ബെഞ്ച്’വഴിയരുകില് പണിഞ്ഞുവച്ചിട്ടുണ്ടായിരുന്നു.പണ്ടത്തെ ‘ചുമടുതാങ്ങി’ ഷേപ്പില്!
ഞങ്ങള് കിടത്തിയ ഉടനേ അവന് പരിപാടിതുടങ്ങി. ഏറെക്കഴിഞ്ഞ് അയയിലിട്ട തുണിപോലെ തടിക്കുതിരക്കുമേല് കിടന്ന അഭിയെ ഞങ്ങള് രണ്ടാളും എടുത്ത് അകത്തുകൊണ്ടുപോയിക്കിടത്തി!!
പിറ്റേന്നുരാവിലേയും അവന് പതിവുപോലെ ലീവെടുത്തു!
മൂന്നാം വര്ഷത്തിന്റെ കലാശക്കൊട്ടുകള് തുടങ്ങിയിരുന്നു.പ്രേമം,പഞ്ചാര,വെള്ളമടി തുടങ്ങിയ അസ്കിതകള് തീര്ത്ത അലംഭാവങ്ങളെ അതിജീവിക്കാന് പാടുപെട്ടിരുന്ന സമയം. വൈകുന്നേരങ്ങളിലെ ക്രിക്കറ്റ് കളിയും സിനിമയും മോഡല് പരീക്ഷകള്ക്കിടയിലും തുടര്ന്നുപോന്ന ഒരു സാധാരണ ദിവസം....
“എടാ,എന്റെ മുട്ടിനുവല്ലാത്തവേദന! ക്രിക്കറ്റ് ബോളുകൊണ്ടതാരിക്ക്വോ?!” അഭി എന്നോടുചോദിച്ചു!
“ആയിരിക്കും! നീ നിക്കുമ്പോ നിന്റെ കാലാണല്ലോ ഞങ്ങടെ സ്റ്റമ്പ്!” ഞാന് അലക്ഷ്യമായിപ്പറഞ്ഞു.
“എടാ.. @#$*!! തമാശയല്ല!ഇച്ചിരി വിങ്ങീട്ടുണ്ട്!കക്കൂസിലൊക്കെ പോകുമ്പോ ഇരിക്കാനും എഴുന്നേല്ക്കാനുമൊക്കെ വല്ലാത്ത ബുദ്ധിമുട്ട്!”
തിയറി പരീക്ഷകള്ക്ക് കുറച്ചുദിവസങ്ങളേ ബാക്കിയുള്ളൂ.എല്ലാവരും പരീക്ഷയുടെ തലേദിവസമേ പുസ്തകം തുറക്കൂ എന്നുവാശിപിടിച്ചിരിക്കും പോലെയാണ്!എങ്കിലും കുറ്റബോധം കൊണ്ട് ഞാനൊരു ബുക്കെടുത്ത് കയ്യില് പിടിച്ചിരുന്നു.അതിന്റെ ഗൌരവാലിറ്റിവിടാതെ ഞാനവനൊരു വേദനസംഹാരി ക്രീമെടുത്തുകൊടുത്തു!
തിയറിപ്പരീക്ഷ കഴിയുമ്പോഴേക്ക് അഭിയുടെ കാല്മുട്ട് അവനൊരു കീറാമുട്ടിയായിത്തുടങ്ങി!നാട്ടില്പ്പോകുമ്പോ ഏതെങ്കിലും ഡോക്ടറെക്കാണിക്കണമെന്ന് അവന് തീരുമാനിച്ചു!
“എടാ..ഇത്തവണ നാട്ടില്പ്പോവുമ്പോ കുളിച്ചിട്ടുപോണേ!” പ്രവീണിന്റെ വക.
“ഓ..എന്തിനാ? എന്തായാലും നാട്ടില്ചെല്ലുമ്പോ കുളിക്കണ്ടേ?!”അഭി.
“കഴിഞ്ഞ ഓണാവധിക്ക് നിന്റെ വീട്ടിലുവന്നപ്പോ അമ്മ പറഞ്ഞതെനിക്കോര്മ്മയുണ്ട്..!ഇവിടുന്ന് കുളിച്ചിരുന്നെന്നുപറഞ്ഞ് നീ ആ അവധിക്കാലം മുഴുവന് കുളിക്ക് ലീവുകൊടുത്തെന്ന്!”
“പോടാ.. @##$^&!!”പ്രവീണിന് ഒരു ഏറുകിട്ടിയിരുന്നു എന്നാണെന്റെ ഓര്മ്മ!
ആദ്യവര്ഷത്തെ ഓണാവധിക്ക് മനേഷും ഞാനും പ്രവീണും അഭിയുടെ വീട്ടില്പോയപ്പോഴുണ്ടായ ‘ദുരനുഭവ’ങ്ങള് അപ്പോള് ഞങ്ങള് വാശിയോടെ അനുസ്മരിച്ചു!
അഭിക്ക് ഒരു പെങ്ങളും അമ്മയും അച്ഛനും മുത്തശ്ശിയുമായിരുന്നു കുടുംബാംഗങ്ങള്!
അമ്മ ആവിപറക്കുന്ന ഉണ്ണിയപ്പങ്ങള് നിറച്ച പാത്രം മുന്നില് കൊണ്ടുവച്ചതേ ഓര്മ്മയിലുള്ളൂ!തീറ്റക്കിടയില് മനേഷിന്റെ കമന്റ്...
“ദേണ്ടെടാ...ഡൈനിങ്ങ് റൂമിലുവരെ ടി.വി.!!”
പത്തിരുപത്തഞ്ചുവര്ഷം ദുബായില് പണിയെടുത്തുസമ്പാദിച്ചതില് നിന്ന് മിച്ചമുള്ള രണ്ട് മക്കളേയും ഭാര്യയേയും പിന്നെ കുറച്ചുകാശും കൊണ്ട് നാട്ടിലെത്തി “സെറ്റില്”ചെയ്യാന് തുടങ്ങിയതായിരുന്നു അവന്റെ അച്ഛന്.അതുകൊണ്ട് ഡൈനിങ്ങ് റൂമില് ഒരു ടി.വി.യൊക്കെ സാധാരണം പോലെ സംഭവിക്കാം. പക്ഷേ, അഭിയുടെ അമ്മ ഉടനേതന്നെ വന്ന് ആ “ടി.വി.”യുടെ സ്ക്രീന് തുറന്ന് ചൂടാക്കാനുള്ള ചില ഭക്ഷണസാധനങ്ങള് അകത്തേക്കുവച്ചതും ഞാന് മനേഷിന്റെ മുഖത്തേക്കുനോക്കി! “ഈശ്വരാ...!” എന്റെ വായില് നിന്നും ചിരിപൊട്ടിയപ്പോ കിട്ടിയ ഗ്യാപ്പില് ഒരു മെച്ചപ്പെട്ട ഉണ്ണിയപ്പപ്പീസ് തെറിച്ചുപോയി!
കോളേജിലെത്തിയിട്ട് പെമ്പിള്ളാരുടെ മുമ്പില് പൊടിപ്പും തൊങ്ങലും വച്ച് ഇറക്കാനായിട്ട് ഞങ്ങള് ആ കഥ അപ്പോഴേ മെമ്മറിയില് ഫീഡ് ചെയ്തുവെന്ന് മനേഷിനും മനസ്സിലായിരുന്നു!
സല്ക്കാരമൊക്കെക്കഴിഞ്ഞ് പൂമുഖത്തുവന്നപ്പോഴാണ് അഭിയുടെ അച്ഛന് വന്നത്...!
അദ്ദേഹത്തിന്റെ പ്രായത്തിനും പക്വതക്കും കിടപിടിക്കുന്ന ഒരു “പ്രീമിയര് പത്മിനി” ചുമയും പനിയും പിടിച്ച ലക്ഷണങ്ങളോടെ വന്ന്, ഒരു കുഴപ്പവുമില്ലാത്ത ശ്രീമാന് അച്ഛനെ പോര്ട്ടിക്കോവില് ഇറക്കിവിട്ടു!
ആറടിനീണ്ട എന്നെ ഒരഹങ്കാരിയാക്കാന് തക്ക പൊക്കം,ഗള്ഫീന്നിറക്കിയ കണ്ണട,മുടികള് പടിയിറങ്ങിയ തല,ഒരു കൈപ്പിടി ഉടുമുണ്ടിന്റെ തലപ്പില്...
അദ്ദേഹം കൂട്ടത്തിലിരുന്ന് ഓരോരുത്തരെയായി പരിചയപ്പെടുമ്പോള് സിനിമയിലൊക്കെക്കണ്ടുപരിചയിച്ച റിട്ടയേര്ഡ് പട്ടാളക്കാരനും ഗള്ഫ് റിട്ടേണ്ഡുമൊക്കെ മിന്നിമറഞ്ഞു!
ഞങ്ങള് പ്രതീക്ഷിച്ചതിലും ഭംഗിയായി അടുത്ത കഥക്കുള്ള ക്വട്ടേഷന് കിട്ടിയത് പ്രവീണിനായിരുന്നു!
വര്ക്കലക്കാരനായ പ്രവീണിന്റെ മുഖത്തുനോക്കി അദ്ദേഹം നിര്ദ്ദയം പറഞ്ഞു:“ഈ വര്ക്കലക്കാരൊക്കെ കുഴപ്പക്കാരാണ്! അല്ലാ..ഞാന് പ്രവീണിനെയല്ല ഉദ്ദേശിച്ചത്..എങ്കിലും...”
വര്ക്കലക്കാര്ക്ക് ലോകഭൂപടത്തിലുള്ള പരിതാപകരമായ സ്ഥാനം വിശദമാക്കുന്ന ഒരു പ്രസംഗം തന്നെ അദ്ദേഹം കാഴ്ചവച്ചു. ഓരോ പോയിന്റിലും ഉരുകുന്ന പ്രവീണിന്റെ മുഖത്തുനോക്കി അദ്ദേഹം സമാധാനിപ്പിക്കാനെന്നപോലെ പറയുന്നുമുണ്ട്...
“അല്ലാ..ഞാന് പ്രവീണിനെയല്ല ഉദ്ദേശിച്ചത്..എങ്കിലും...!”
ആ കൊലപാതകശ്രമത്തില് നിന്ന് തലനാരിഴക്ക് രക്ഷപ്പെട്ട പ്രവീണിനെ ഈ സംഭവത്തിന്റെ രണ്ടുവാര്ഷികങ്ങളിലും ഞങ്ങള് കൊല്ലാക്കൊല ചെയ്തത് അദ്ദേഹത്തെ അനുസ്മരിച്ചുകൊണ്ടായിരുന്നു!
ഞാന് പറഞ്ഞു: “എടാ,നീ കുളിച്ചില്ലെങ്കിലും ഏതെങ്കിലും ഹോസ്പിറ്റലില് പോയി നിന്റെ മുട്ടുകാണിക്കണം!”
“ശരി!!”
അപ്പോഴേക്കും അഭിക്ക് അവന്റെ കാല്മുട്ടിലെ വേദന നെഞ്ചിലേക്ക് പടരുന്നുണ്ടായിരുന്നു!!
(തുടരും...)
